Í minningu Aðalsteins Gíslasonar

Aðalsteinn Gíslason er látinn 91 árs að aldri. Hann var afi Berglindar minnar. Þeir sem kynntust honum muna hann sem reffilegan og hraustlegan mann.
Hann hafði gaman af því að segja frá atvikum úr æsku sinni sem hann gerði án grobbs eða ýkja. Hann sagði frá ferðalaginu til Reykjavíkur, þegar hann sá vatnsklósett í fyrsta skipti og hélt hann hefði eyðilagt eitthvað þegar hann sturtaði niður, af volki yfir jökulárnar fyrir austan og ýmsu slarki. Hann velti öllu fyrir sér milli himins og jarðar og ferðaðist um heiminn eftir að hann hætti að vinna. Hann var reglusamur og sparsamur. Hann ferðaðist inn á hálendið um níræðisaldurinn með dóttur sinni og tengdasyni, hann hafði farið til Bandaríkjanna í ellinni og þar áður til Sovétríkjanna sálugu. Hann var bókhneigður, las mikið og á tímabili batt hann inn bækur.
Hann var fallegur maður, hávaxinn, langlimaður, hvíthærður, skýreygur, fríður sýnum. Hann brosti fallega, hafði karlmannlegt yfirvaraskegg og sléttan vanga. Hann var útitekinn, með fallegt litaraft því hann fór í sund fram á síðustu stundir ævinnar. Hann var ern og hélt heimili fyrir sjálfan sig allt fram undir nírætt. Hraustur, gáfaður og barngóður.
Hann eignaðist fimm langafabörn og þau veittu honum ómælda gleði í ellinni. Hann hafði óskaplega gaman af því að hampa langafadætrum sínum, þá brosti hann og litlu hnefarnir hurfu inn í ógnarstóru lófana hans langafa. Þá var eins og hann yrði allur rólegri og það kom yfir hann ánægjuleg rósemd, eins og hann vissi að fyrst svona falleg börn væru til, yrði þetta allt í lagi. Hann var nægjusamur, ólst upp við skort kreppuáranna en ég heyrði hann aldrei hallmæla ofneyslunni. Hann starfaði sem barnakennari lengst af en vann undir það síðasta í trésmiðju.
Hann var í góðum tengslum við afabörnin sín og þau voru mjög ræktarsöm við hann. Hann spjallaði við þau um daginn og veginn, hann var mjög forvitinn um dóttur okkar og vildi vita mikið, hvað hún gæti gert og hvernig hún væri. Tveimur dögum áður en hann dó hringdi hann og sennilega vissi hann að hverju stefndi. Hann dó hljóðlega umkringdur ástvinum sínum sem héldu í höndina á honum.